سخنرانی روز عاشورا محرم ۱۳۹۸ آیت الله سید علی محمد دستغیب

کسی که ولایت و محبّت و معرفت علی علیه‌السلام را ندارد و از ایشان تبعیت نمی‌‌کند، کم‌کم خروارها گرد و خاک بر فطرتش می‌نشیند. تا چه وقت و به‌وسیلۀ چه افرادی این‌ها برطرف شود و چقدر طول بکشد، خدا داند. چه‌بسا آتش‌هایی از جهنّم لازم باشد تا این کثافات را از بین ببرد. خداوند فطرت انسان را بر توحید خود و محبّت اولیائش قرار داده است.

 

 بسم اﷲ الرحمن الرحیم

 

سخنرانی روز عاشورا محرم ۱۳۹۸

سه شنبه ۱۳۹۸/۰۶/۱۹ 

مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی حاج سید علی محمد دستغیب

 


 دانلود فایل صوتی


مشاهده و دانلود فیلم جلسه

 

 

 

 

 

عرض شد امام باقر علیه‌السلام فرمودند:

«بُنِيَ الْإِسْلَامُ عَلَى خَمْسَةِ أَشْيَاءَ عَلَى الصَّلَاةِ وَ الزَّكَاةِ وَ الْحَجِّ وَ الصَّوْمِ وَ الْوَلَايَةِ قَالَ زُرَارَةُ فَقُلْتُ وَ أَيُّ شَيْ‏ءٍ مِنْ ذَلِكَ أَفْضَلُ فَقَالَ الْوَلَايَةُ أَفْضَلُ‏ لِأَنَّهَا مِفْتَاحُهُنَ‏ وَ الْوَالِي‏ هُوَ الدَّلِيلُ عَلَيْهِنَ» (کافی، ۲، ۱۸)

«اسلام بر پنج چيز بنا شده؛‌ نماز و زكاة و حج و روزه و ولايت. زراره گويد: پرسیدم: كدام‌یک برتر است؟ فرمود: ولايت؛ زيرا كليد همه است، و والى، رهبرِ آنهاست.»

 

ولایت

دربارۀ نماز و زکات صحبت شد. اکنون دربارۀ ولایت حضرات معصومین علهیم‌السلام مطالبی ارائه می‌شود.

در کتاب اصول کافی، حدود ۴۲ صفحه و بیش از ۹۰ روایت از امام باقر و امام صادق علیهماالسلام ذکر شده، دربارۀ آیاتی که تأویل آنها مولا علی علیه‌السلام و ولایت و محبّت و اطاعت از ایشان و اولاد معصومشان است. در اینجا به چند آیه اشاره می‌شود.

آیۀ اول:

﴿نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ ۞ عَلَىٰ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ﴾ (شعراء، ۱۹۳ و ۱۹۴)

«روح الامین (جبرئیل) آن را بر قلب تو نازل کرده تا از بیم‌دهندگان باشی.»

عَنْ سَالِمٍ الْحَنَّاطِ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ علیه‌السلام أَخْبِرْنِي عَنْ قَوْلِ اللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى‏ «نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ عَلى‏ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ بِلِسانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ» قَالَ هِيَ الْوَلَايَةُ لِأَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ علیه‌السلام (کافی، ۱، ۴۱۲)

امام باقر علیه‌السلام فرمودند آنچه باید پیامبر اکرم صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله دربارۀ آن بترساند، ولایت امیرالمؤمنین علیه‌السلام است.

یعنی جبرئیل بر قلب رسول خدا صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله نازل شد که بترساند کسانی را که از ولایت و دوستی معصومین دور می‌شوند.

کسی که ولایت و محبّت و معرفت علی علیه‌السلام را ندارد و از ایشان تبعیت نمی‌‌کند، کم‌کم خروارها گرد و خاک بر فطرتش می‌نشیند. تا چه وقت و به‌وسیلۀ چه افرادی این‌ها برطرف شود و چقدر طول بکشد، خدا داند. چه‌بسا آتش‌هایی از جهنّم لازم باشد تا این کثافات را از بین ببرد. خداوند فطرت انسان را بر توحید خود و محبّت اولیائش قرار داده است.

آیۀ دوم:

﴿الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولَٰئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَهُمْ مُهْتَدُونَ﴾ (انعام، ۸۲)

«آنها که ایمان آوردند و ایمانشان را با ظلم آلوده نکردند، در امان هستند و هدایت شده‌اند.»

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ علیه‌السلام: «بِمَا جَاءَ بِهِ مُحَمَّدٌ صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله مِنَ الْوَلَايَةِ وَ لَمْ يَخْلِطُوهَا بِوَلَايَةِ فُلَانٍ وَ فُلَانٍ فَهُوَ الْمُلَبَّسُ‏ بِالظُّلْمِ‏» (کافی، ۱، ۴۱۳)

امام صادق علیه‌السلام فرمود: «به ولايتى كه محمّد صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله آورده، ايمان آوردند و آن را به ولايت فلان و فلان نياميختند كه آن ايمان آميخته به ستم است.

آیۀ سوم:

﴿وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ فَازَ فَوْزًا عَظِيمًا﴾ (احزاب، 71)

«هرکس از خدا و رسولش اطاعت کند، رستگاری بزرگی یافته.»

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ علیه‌السلام فِي قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ «وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ‏» فِي وَلَايَةِ عَلِيٍّ وَ وَلَايَةِ الْأَئِمَّةِ مِنْ بَعْدِهِ‏ «فَقَدْ فازَ فَوْزاً عَظِيماً» هَكَذَا نَزَلَتْ‏» (کافی، ۱، ۴۱۴)

امام صادق علیه‌السلام: «و هر كه اطاعتِ خدا و رسولش كند» در ولايت على و ولايت امامان بعد از او «رستگاری بزرگى یافته است» آیه اين گونه نازل شده است.

آیۀ چهارم:

﴿قَالَ اهْبِطَا مِنْهَا جَمِيعًا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدًى فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقَىٰ﴾ (طه، 123)

«خداوند (به آدم و حوا) فرمود هر دو از این مقام فرود آیید (به سوی زمین بروید) در حالی که بعضی دشمن بعضی دیگر خواهید بود. پس اگر هدایتی از سوی من برای شما آمد، هرکس از هدایتم پیروی کند، نه گمراه می‌شود و نه بدعاقبت.»

قَالَ «مَنْ قَالَ بِالْأَئِمَّةِ وَ اتَّبَعَ أَمْرَهُمْ وَ لَمْ يَجُزْ طَاعَتَهُمْ» (کافی، ۱، ۴۱۴)

مردى از امام صادق علیه‌السلام راجع‌به این آیه پرسید، حضرت فرمود: يعنى هركس به ائمه معتقد باشد و از فرمانشان پيروى كند و از اطاعتشان بيرون نرود (نه گمراه می‌شود و نه شقی).

آیۀ پنجم:

﴿فَاسْتَمْسِكْ بِالَّذِي أُوحِيَ إِلَيْكَ إِنَّكَ عَلَىٰ صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ﴾  (زخرف، ۴۳)

«آنچه بر تو وحی شده، به جدّ بگیر که تو بر صراط مستقیم هستی.»

عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ علیه السلام قَالَ: أَوْحَى اللَّهُ إِلَى نَبِيِّهِ صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله «فَاسْتَمْسِكْ بِالَّذِي أُوحِيَ إِلَيْكَ إِنَّكَ عَلى‏ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ» قَالَ إِنَّكَ عَلَى وَلَايَةِ عَلِيٍّ وَ عَلِيٌّ هُوَ الصِّرَاطُ الْمُسْتَقِيمُ. (کافی، ۱، ۴۱۷)

امام باقر عليه السلام فرمود: يعنى تو به ولايت على هستى و على همان صراط مستقیم است.

آیۀ ششم:

﴿رَبِّ اغْفِرْ لِي وَلِوَالِدَيَّ وَلِمَنْ دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِنًا وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا تَبَارًا﴾ (نوح 28)

«پروردگارا مرا و پدر و مادرم و هر شخص مؤمنی که به خانۀ من وارد شود، ببخش و بر ستمکاران جز هلاکت میفزا!»

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ علیه‌السلام فِي قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ «رَبِّ اغْفِرْ لِي‏ وَ لِوالِدَيَّ وَ لِمَنْ دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِناً» يَعْنِي الْوَلَايَةَ مَنْ دَخَلَ فِي الْوَلَايَةِ دَخَلَ فِي بَيْتِ الْأَنْبِيَاءِ (کافی، ۱، ۴۲۳)

امام صادق علیه‌السلام فرمود: مقصود ولايت است. هر كس وارد ولايت شود، به خانه پيغمبران وارد شده است.

«ولا تزد الظالمین الا تبارا» یعنی آنها که دشمنی علی و اولادش را داشته باشند.

آیۀ هفتم:

﴿إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا﴾ (احزاب، 33)

«خداوند اراده کرده هر پلیدی را از شما اهل‌بیت بردارد و شما را از هر جهت پاک گرداند.»

ارادۀ خدای تعالی که از فعلش جدا نیست، برای الآن، قبل و بعد از این چنین است که هر رجس و پلیدی؛ ‌اعم از شرک، جهل و اخلاق ناپسند از شما اهل‌بیت دور باشد. حضرت آیت‌اللّه‌العظمی نجابت رحمه‌اللّه تأکید داشتند که منظور از پلیدی، جهل است.

یعنی علی علیه‌السلام تا امام زمان همۀ قرآن را در سینه دارند و اصلاً خودشان قرآن ناطق هستند. تفسیر و تأویل و ظاهر و باطن قرآن را خدای تعالی به ایشان عنایت کرده است.

آیۀ هشتم:

﴿قُلْ هَٰذِهِ سَبِيلِي أَدْعُو إِلَى اللَّهِ عَلَىٰ بَصِيرَةٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِي وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِين﴾ (یوسف، 108)

«بگو این راه من است. من و پیروانم مردم را از روی بصیرت به‌سوی خدا دعوت می‌کنیم. منزه است خداوند و من از مشرکان نیستم.»

عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ علیه‌السلام  فِي قَوْلِهِ تَعَالَى‏ «قُلْ هذِهِ سَبِيلِي‏ أَدْعُوا إِلَى اللَّهِ عَلى‏ بَصِيرَةٍ أَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنِي» قَالَ ذَاكَ‏ رَسُولُ اللَّهِ صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله وَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ علیه‌السلام وَ الْأَوْصِيَاءُ مِنْ بَعْدِهِمْ (کافی، ۱، ۴۲۵)

امام باقر علیه‌السلام فرمود: دعوت کنندگان به‌سوی خدا، پيغمبر و اميرالمؤمنين و اوصياء بعد از او هستند.

«هذه سبیلی» یعنی راه من ولایت علی و ائمۀ اطهار علیهم‌السلام است و از روی بصیرت این حرف را می‌زنم.

آیۀ نهم:

﴿وَأَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلَّهِ فَلَا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَدًا﴾ (جن، 18)

«مساجد ازآنِ خداست. پس هیچ‌کس را همراه خدا مخوان!»

عَنْ أَبِي الْحَسَنِ علیه‌السلام فِي قَوْلِهِ‏ «وَ أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً» قَالَ هُمُ الْأَوْصِيَاءُ. (کافی، ۱، ۴۲۵)

امام کاظم علیه‌السلام فرمود: آنها اوصياء هستند.

مساجد یعنی محلی که باید عبادت خدا در آن شود و عبادت شدنش بدون ولایت و دوستی ائمۀ اطهار علیهم‌السلام فایده‌ای ندارد. غیر خدا کسی را نخوانید، یعنی به اطاعت کسانی که ولیّ خدا نیستند، درنیایید.»

 

اشک و دل‌شکستگی

آنچه لازم بود ظاهر شود از دل‌شکستگی و جاری شدن اشک، خداوند عنایت کرد و این نعمتی است از جانب او.

همان‌طور که می‌دانید نزدیک به چهل روایت دربارۀ گریه بر حسین بن علی علیهماالسلام (بکاء و ابکاء و تباکی) رسیده که بیشترِ این روایات صحیح‌اند. چهل روایت، در حد تواتر به حساب می‌آید و وقتی روایت به تواتر برسد، دیگر به صحت و سقم آن نگاه نمی‌کنند؛ چراکه نزد اهل فقه و اصول چهل روایت نمی‌تواند ساختگی باشد. علی الخصوص که بیشتر این روایات از بزرگانی مثل جناب کلینی، جناب صدوق و بزرگان دیگر نقل شده و کتاب‌های مهمی دربارۀ آنها رسیده است.

همان‌طور که عرض شد این یک واقعیت است که وقتی دل شکسته و اشک جاری شود، توجه به حسین بن علی علیهماالسلام حاصل می‌شود.

این ارادۀ خداست و در ارادۀ خدا نمی‌توان چون و چرا کرد.

حضرت آیت‌اللّه‌العظمی نجابت در کلمه طیبه بحث‌های مفصل فقهی و اصولی در این باره آورده‌اند و کسانی که مایل باشند، می‌توانند با دقت آن را بخوانند. ایشان روایات را از جهت تطبیق با آیات قرآن و اینکه آیا موردی برای تخصیص زدن دارد یا خیر و از جهات دیگر بررسی کرده‌اند و از جهت فن روایی مسأله را کاملا اجتهاد کرده‌اند. اگر طلاب عزیز یا کسانی که اهل این علم هستند، بخواهند، می‌توانند مراجعه کنند و دیگران نیز می‌توانند از اهل علم بپرسند.  به هر حال کاملاً واضح کردند که گریه بر امام حسین علیه‌السلام و دل شکسته شدن برای ایشان انسان را پاک می کند. البته مسائلی چون حق الناس -از جهات مختلف- در جای خود قرار دارد.

 

انفاق امام حسین علیه‌السلام

همان‌طور که می‌دانیم از روز هفتم آب بر یاران امام حسین علیه‌السلام بسته شد. در این شرایط معلوم نیست غذایی باقی مانده باشد یا خیر، شاید فقط خرما. مقاتل دربارۀ غذا و کمبود آن کمتر نوشته‌اند و اگر هم غذایی بود، اول به اطفال می‌دادند. مثل آب که تا شب عاشورا کم و بیش بود، امّا بعد از وضو و غسلِ شب عاشورا آن را میان کودکان تقسیم کردند و حضرت سهم خود را در راه خدا به آنان بخشید.

در روز عاشورا اصحابی که برای امام ماندند، همه امتحان داده بودند و مثل جان حضرت اباعبداللّه حساب می‌شدند. وقتی انسان دوستی را امتحان می‌کند و در هر شرایط همراه اوست، مانند جانش می‌شود. یاران امام حسین علیه‌السلام نیز این‌گونه بودند؛ زهیر بن قین، حبیب بن مظاهر، مسلم بن عوسجه و سایر بزرگان. امّا حضرت در راه خدا از این یاران باوفا گذشت و آنها را برای رضای خدا فدا کرد و فرمود بروید و از دین رسول خدا حمایت کنید.

در مقابل ایشان کسانی بودند که واقعاً به ظالم چسبیده بودند و به غیر خدا گرویده بودند از قرآن تبعیت نمی‌‌کردند. همان‌طور که گفته شد کسی که از امام ناحق اطاعت کند، دین و ایمانی نخواهد داشت، بلکه جز فرورفتن در هلاکت و سقوط چیزی ندارد. ﴿أُولئِكَ كَالْأَنْعامِ بَلْ‏ هُمْ‏ أَضَلُ‏ أُولئِكَ هُمُ الْغافِلُونَ﴾ (اعراف، ۱۷۹)

بعد از اصحاب نوبت به بنی هاشم رسید و اول از همه فرزند عزیزش حضرت علی‌اکبر به میدان رفت، کسی که امام حسین علیه‌السلام فرمود ما هرگاه می‌خواستیم نظر به پیامبر کنیم به او می‌نگریستیم. او را فرستادند و خدا داند چه حالی پیدا کرد وقتی بالای سر فرزندش رسید. بعضی گفتند حسین از دنیا رفت. این انفاق امام حسین علیه‌السلام در راه خدا بود.

حضرت زینب فرزند فاطمه و علی علیهم‌السلام است و می‌فهمد باید چه کند. ایشان دو فرزند خود را آورد و گفت این‌ها فدای علی‌اکبر. زینب کبری برادر خود را بلند کردند، وگرنه همان‌جا امام جان سپرده بود.

بعد از آن قاسم را فدا کرد؛ اباالفضل علیه‌السلام را فدا کرد؛‌ برادری که از اول با حسین بود و می‌گفت من غلام شمایم، مادرم کنیز مادر شماست. چنین آقایی را امام در راه خدا انفاق کردند.

طفل شش ماهه را سر دست آورد و انفاق کرد.

السلام علیک یا اباعبداللّه و علی الارواح التی حلت بفنائک

برچسب ها: آیت الله دستغیب, نماز, محرم, امام حسین, عاشورا


 
تمامی حقـوق نزد پایگاه اطلاع رسانی مسجد قبا محفوظ می باشد.
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید