اول رمضان المبارک ۱۴۳۹ - ۱۳۹۷ پنجشنبه ۱۳۹۷/۰۲/۲۷ مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی حاج سید علی محمد دستغیب

امیدواریم به حق محمّد و آل محمّد سخنانی که بزرگان کشور می‌‌گویند به مرحلۀ عمل برسد و خواسته‌های دوستان و محبّان اهل‌بیت برآورده شود و همه یکدل شوند. یکدلی بهترین دفاع در مقابل دشمن و بهترین راه صدورِ انقلاب است.

 

 بسم اﷲ الرحمن الرحیم

 

اول رمضان المبارک ۱۴۳۹ - ۱۳۹۷

پنجشنبه ۱۳۹۷/۰۲/۲۷ 

مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی حاج سید علی محمد دستغیب

 


 دانلود فایل صوتی


مشاهده و دانلود فیلم جلسه

 

 

 

 

روایت

قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع أَقْرَأُ الْقُرْآنَ فِي لَيْلَةٍ قَالَ لَا يُعْجِبُنِي‏ أَنْ تَقْرَأَهُ فِي أَقَلَّ مِنْ شَهْرٍ[1]

یکی از اصحاب امام صادق علیه‌السلام گوید به ایشان گفتم: آیا قرآن را در یک شب بخوانم؟ فرمود: من خوش ندارم در كمتر از یک ماه آن را بخوانى.

حُسَيْنِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: قُلْتُ لَهُ فِي كَمْ أَقْرَأُ الْقُرْآنَ فَقَالَ اقْرَأْهُ أَخْمَاساً اقْرَأْهُ أَسْبَاعاً أَمَا إِنَّ عِنْدِي مُصْحَفاً مُجَزًّى أَرْبَعَةَ عَشَرَ جُزْءاً[2]

حسین بن خالد گويد: به امام صادق علیه‌السلام گفتم: در چند روز قرآن را بخوانم؟ فرمود: آن را پنج بخش بخوان يا هفت بخش بخوان، امّا نزد من قرآنى است كه چهارده قسمت دارد (يعنى در چهارده روز ختم مى‏شود).

در روایاتی که مربوط‌به خواندن قرآن است و از حضرت سؤال می‌‌شود آیا شبانه‌روزی یک ختمِ قرآن بخوانم؟ حضرت بعضی را منع می‌‌کنند و بعضی را اجازه می‌‌دهند. این برحسب خودِ افراد است، امّا در مجموع می‌‌فرمایند قرآن نازل شده برای اینکه انسان بر آن تفکر کند؛ یعنی هم خواندنش مهم است و هم تفکر و تدبّر بر آن. قرآن کریم در دو آیه می‌‌فرماید «أَفَلا يَتَدَبَّرُونَ»

﴿أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ‏ الْقُرْآنَ وَ لَوْ كانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللَّهِ لَوَجَدُوا فيهِ اخْتِلافاً كَثيراً﴾[3]

«آيا در قرآن نمى‌انديشند؟ اگر ازجانبِ غيرِ خدا بود، اختلافِ بسيارى در آن مى‌يافتند.»

﴿أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ‏ الْقُرْآنَ أَمْ عَلى‏ قُلُوبٍ أَقْفالُها﴾[4]

«آیا در قرآن نمی‌‌اندیشند یا بر دل‌هاشان قفل است؟»

کسانی که کار دارند؛ درس و اداره دارند، سعی کنند در این ماه رمضان حداقل روزانه یک جزء قرآن بخوانند، البته با وضو، روبه قبله، با توجه و در صورت امکان با ترتیل با قرائتِ خوب. هم در مسجد قرآن بخوانید و هم در خانه. از رسول خدا صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله روایت شده:

«نَوِّروا بُيوتَكُم مَا استَطَعتُم فَإِنَّ البَيتَ الَّذي يُقرَأُ فيهِ القُرآنُ يَتَّسِعُ عَلى‏ أهلِهِ ويَكثُرُ خَيرُهُ وتَحضُرُهُ المَلائِكَةُ وتَهجُرُهُ الشَّياطين»[5]

« تا مى‏توانيد خانه‏هاتان را نورانى كنيد؛ زيرا خانه‏اى كه در آن قرآن خوانده شود بر اهل خود وسعت مى‏يابد و خير آن افزون مى‏شود و فرشتگان در آن حاضر و شياطين از آن دور مى‏شوند.»

بعضی روایات می‌‌فرمایند: مثل یهود و نصارا نباشید که فقط در معابدشان تورات و انجیل می‌‌خوانند. از امام صادق علیه‌السلام روایت شده:

«وَ الْبَيْتُ الَّذِي يُقْرَأُ فِيهِ الْقُرْآنُ وَ يُذْكَرُ اللَّهُ فِيهِ تَكْثُرُ بَرَكَتُهُ وَ تَحْضُرُهُ الْمَلَائِكَةُ وَ تَهْجُرُهُ الشَّيَاطِينُ وَ يُضِي‏ءُ لِأَهْلِ السَّمَاءِ كَمَا تُضِي‏ءُ الْكَوَاكِبُ لِأَهْلِ الْأَرْضِ وَ الْبَيْتُ الَّذِي لَا يُقْرَأُ فِيهِ الْقُرْآنُ وَ لَا يُذْكَرُ اللَّهُ فِيهِ تَقِلُّ بَرَكَتُهُ وَ تَهْجُرُهُ الْمَلَائِكَةُ وَ تَحْضُرُهُ الشَّيَاطِينُ»[6]

«خانه‏اى كه در آن قرآن خوانده شود و ياد خدا گردد، بركتش زياد مى‏شود و فرشتگان در آن جمع می‌‌شوند و شياطين از آنجا كوچ می‌‌کنند. اين خانه براى اهل آسمان مى‏درخشد، چنان‌كه ستارگان براى اهل زمين مى‏درخشند  و خانه‏اى كه در آن قرآن خوانده نشود و خداى تعالى ياد نگردد، بركتش كم می‌‌شود و ملائكه از آن كوچ می‌‌كنند و شياطين حضور می‌‌يابند.»

از همین ابتدای ماه مبارک رمضان و در این شب‌های مبارک با خدای تعالی مناجات کنیم؛ نماز بخوانیم؛ قرآن تلاوت کنیم و لیالی قدر را هم که خدا نصیب می‌‌کند و نعمت تازه‌ای است برای همۀ ما، قدر بدانیم و شکر کنیم.

 

خطبه‌ای از نهج‌البلاغه

قبل‌از ورود به تفسیر قرآن، شرحی بر خطبۀ ۱۱۰ نهج‌البلاغه بیان می‌‌شود. مجموع این خطبه دربارۀ ایمان، نماز، روزه و تلاوت قرآن است.

«إِنَ‏ أَفْضَلَ‏ مَا تَوَسَّلَ‏ بِهِ‏ الْمُتَوَسِّلُونَ‏ إِلَى اللَّهِ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَى الْإِيمَانُ بِهِ وَ بِرَسُولِهِ وَ الْجِهَادُ فِي سَبِيلِهِ فَإِنَّهُ ذِرْوَةُ الْإِسْلَامِ وَ كَلِمَةُ الْإِخْلَاصِ فَإِنَّهَا الْفِطْرَةُ وَ إِقَامُ الصَّلَاةِ فَإِنَّهَا الْمِلَّةُ وَ إِيتَاءُ الزَّكَاةِ فَإِنَّهَا فَرِيضَةٌ وَاجِبَةٌ وَ صَوْمُ شَهْرِ رَمَضَانَ فَإِنَّهُ جُنَّةٌ مِنَ الْعِقَابِ وَ حَجُّ الْبَيْتِ وَ اعْتِمَارُهُ فَإِنَّهُمَا يَنْفِيَانِ الْفَقْرَ وَ يَرْحَضَانِ الذَّنْبَ وَ صِلَةُ الرَّحِمِ فَإِنَّهَا مَثْرَاةٌ فِي الْمَالِ وَ مَنْسَأَةٌ فِي الْأَجَلِ وَ صَدَقَةُ السِّرِّ فَإِنَّهَا تُكَفِّرُ الْخَطِيئَةَ وَ صَدَقَةُ الْعَلَانِيَةِ فَإِنَّهَا تَدْفَعُ مِيتَةَ السُّوءِ وَ صَنَائِعُ الْمَعْرُوفِ فَإِنَّهَا تَقِي مَصَارِعَ الْهَوَانِ أَفِيضُوا فِي ذِكْرِ اللَّهِ فَإِنَّهُ أَحْسَنُ الذِّكْرِ وَ ارْغَبُوا فِيمَا وَعَدَ الْمُتَّقِينَ فَإِنَّ وَعْدَهُ أَصْدَقُ الْوَعْدِ وَ اقْتَدُوا بِهَدْيِ نَبِيِّكُمْ فَإِنَّهُ أَفْضَلُ الْهَدْيِ وَ اسْتَنُّوا بِسُنَّتِهِ فَإِنَّهَا أَهْدَى السُّنَنِ‏

وَ تَعَلَّمُوا الْقُرْآنَ فَإِنَّهُ أَحْسَنُ الْحَدِيثِ وَ تَفَقَّهُوا فِيهِ فَإِنَّهُ رَبِيعُ الْقُلُوبِ وَ اسْتَشْفُوا بِنُورِهِ فَإِنَّهُ شِفَاءُ الصُّدُورِ وَ أَحْسِنُوا تِلَاوَتَهُ فَإِنَّهُ أَنْفَعُ الْقَصَصِ وَ إِنَّ الْعَالِمَ الْعَامِلَ بِغَيْرِ عِلْمِهِ كَالْجَاهِلِ الْحَائِرِ الَّذِي لَا يَسْتَفِيقُ مِنْ جَهْلِهِ بَلِ الْحُجَّةُ عَلَيْهِ أَعْظَمُ وَ الْحَسْرَةُ لَهُ أَلْزَمُ وَ هُوَ عِنْدَ اللَّهِ أَلْوَم‏»

«بهترین چيزى كه متوسلان به خداوند پاک و بزرگ به آن توسل جستند، ايمان به خدا و رسول او و جهاد در راه حق است كه قلّۀ اسلام است و كلمه اخلاص كه فطرت توحيدى است.»

«کلمة الاخلاص» کنایه از کلِ دین اسلام؛ یعنی توحید، نبوت و معاد است. این را مجموعاً کلمۀ اخلاص می‌‌خوانند. قرآن کریم می‌‌فرماید:

﴿فَأَقِم وَجهَكَ لِلدّينِ حَنيفًا فِطرَتَ اللَّـهِ الَّتي فَطَرَ النّاسَ عَلَيها﴾[7]

«پس روی خود را خالصانه به این دین کن! این فطرتی است که خدا مردم را بر آن سرشته است.»

«دین» همان کلمه اخلاص است.

«و به‌پا داشتنِ نماز كه ملت است»

«ملة» کنایه از رکنِ اسلام و ستونِ خیمۀ اسلام است.

«و اداى زكات كه فريضه‏اى لازم است و روزۀ ماه رمضان كه سپرِ عذاب است و حج و عمرۀ خانۀ خدا كه نابود كنندۀ فقر و شويندۀ گناه است و صلۀ رحم كه موجب زيادی مال و طول عمر است و صدقۀ پنهانى كه كفّارۀ گناهان و صدقۀ آشكار كه دفع كنندۀ مرگِ بد است و انجام كارهاى خوب و نيكى به ديگران است كه آدمى را از خوارى حفظ مى‏كند. به يادِ خدا شتاب ورزيد كه بهترين ذكر است.»

ذکر اگر با حواسِ جمع و حضورِ قلب باشد، در جایی که حواسّ جمع و جور باشد، خوب است. مخصوصاً ذکری که در مفاتیح آمده، ولی اگر بخواهد مابین ذکر حرف بزند و با این‌وآن سلام و احوالپرسی کند، خاصیتی ندارد و چه‌بسا گاهی اوقات ضرر هم داشته باشد.

«و به آنچه به اهل تقوا وعده داده، رغبت نماييد كه وعده‏اش صادق‌ترين وعده‏هاست.»

اهل تقوا کسانی هستند که واجبات را انجام می‌‌دهند؛ حرام را ترک می‌‌کنند؛ مستحبات مؤکد را به‌جا می‌‌آورند و مکروهاتِ شدید را رها می‌‌کنند و تا آنجا که بتوانند یاد خدا هستند. این تقوا و مراتبش است.

«و به هدایتِ پيامبر اقتدا كنيد كه برترين هدایت است و به سنّت او رفتار نماييد كه رهنماترين سنّت است.»

سنّتِ پیامبر، یکی نوافل است و دیگری، دعاهایی که در ماه رمضان و ماه‌های دیگر می‌‌خوانید. به‌تعبیری همۀ مستحبات و همچنین اجتناب از مکروهات سنّت پیامبر است.

«قرآن بياموزيد كه بهترين گفتار است و در آن انديشه كنيد كه بهار دل‌هاست و از نورش شفا خواهيد كه شفاى سينه‏هاست و آن را به نيكوترين صورت بخوانيد كه سودمندترين داستان‌هاست.»

قرآن را یاد بگیرید، ولو به سختی باشد. روایات متعددی وارد شده در فضیلت کسانی که با سختی قرآن را می‌‌آموزند. «تَفَقُّه» در قرآن یعنی فهم پیدا کردن در آن. سعی کنید مقصود آیات را بفهمید که این کار قلبِ انسان را زنده می‌‌کند؛ مثل بهار که طبیعت را زنده می‌‌کند. قرآن بهار قلب است؛ شفای دل‌هاست؛

﴿وَ نُنَزِّلُ‏ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنينَ وَ لا يَزيدُ الظَّالِمينَ إِلاَّ خَساراً﴾[8]

«و از قرآن آنچه برای مؤمنان شفا و رحمت است نازل می‌‌کنیم و ستمکارن را جز خسارت نمی‌‌افزاید.»

حضرت دربارۀ عالمانِ بی‌عمل می‌‌فرماید:

«عالمى كه به غير علمش عمل كند، همچون جاهلِ سرگردانی است كه از جهلش بیدار نشود.»

هرکسی به‌اندازۀ خود مطالبی را می‌‌داند؛ پس در حدِ خود «عالم» است. آن‌که چیزهای بیشتری می‌‌داند، عالم‌تر است و همین‌طور تا برسد به علمای بزرگ. اینکه می‌‌فرماید عالمی که به علمش عمل نمی‌‌کند، یعنی چیزهایی را که یاد گرفته و می‌‌داند، زیرِ پا بگذارد و عمل نکند؛ چه عالمِ بزرگ باشد و چه عالمِ کوچک، چنین کسی مثل جاهلِ سرگردانی است که از جهلش بیدار نمی‌‌شود و از این نادانی‌ پایین نمی‌‌آيد. این‌ها از قرآن کنار هستند.

کسی‌که می‌‌داند نماز ستونِ دین است؛ انسان را فرح می‌‌دهد؛ آزاد می‌‌کند؛ از غفلت‌ها نگه می‌‌دارد و در برابر هجومِ بی‌دینی حفظ می‌‌کند، اگر به نماز اعتنا نکند، مثل نادانِ متحیری است که حاضر نیست از نادانی خود کوتاه بیاید.

«حجتِ حق بر او عظيم‏تر و حسرتش همیشگی و نزد خدا بيش‌از همه سزاوار ملامت است‏.»

در مقابل پروردگار نمی‌‌تواند جوابگو باشد و در عالم برزخ و عالم قبر هیچ راهی ندارد. همیشه در حسرت است و «ای‌کاش» می‌‌گوید.

 

توضیح خطبه

إِنَّ أَفْضَلَ مَا تَوَسَّلَ بِهِ الْمُتَوَسِّلُونَ إِلَى اللَّهِ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَى‏ الْإِيمَانُ بِهِ وَ بِرَسُولِه؛ همان‌طور که می‌‌دانید و روایاتِ اهل‌بیت می‌‌فرمایند، ایمان غیر از اسلام است. اسلام با گفتنِ شهادتین حاصل می‌‌شود «لا اله الّا اللّه و محمّد رسول اللّه». کسی‌که اعتقاد به سه اصلِ توحید، نبوت و معاد داشته باشد، مسلمان است و نتیجۀ اسلامش، همان‌طور که در روایات متعدد آمده و فقها طبقِ آن فتوا می‌‌دهند، این است که بدنش طاهر است؛ نماز میّت بر او خوانده و در قبرستانِ مسلمین دفن می‌‌شود؛ اگر زن باشد، نکاح با او جایز است، ولی اگر مرد باشد، به‌شرطی می‌‌توان دخترِ مؤمن به او داد که ضعفِ ایمان در دختر ایجاد نشود، در غیر این‌صورت نکاح باطل نیست، ولی این کار نزدیک به حرمت است.

ایمان عبارت است از این سه رکن‌ (توحید، نبوت و معاد) به‌علاوۀ عدل و امامت. عدل به این جهت جزء اصولِ ایمان شمرده شده که بعضی اهل تسنن این قاعده را که خدای تعالی هیچ ظلمی نمی‌‌کند، قبول ندارند و آن را توجیه می‌‌کنند. ما می‌گوییم خدای تعالی عادل است و به‌هیچ نحو ظلمی از او سر نمی‌‌زند.

ایمان باید در دل انسان رسوخ ‌کند. در سورۀ حجرات می‌فرماید:

﴿قالَتِ‏ الْأَعْرابُ‏ آمَنَّا قُلْ لَمْ تُؤْمِنُوا وَ لكِنْ قُولُوا أَسْلَمْنا وَ لَمَّا يَدْخُلِ الْإيمانُ في‏ قُلُوبِكُمْ﴾[9]

«اعرابِ بادیه‌نشین گفتند: ایمان آوردیم. بگو ایمان نیاورده‌اید، بلکه بگویید اسلام آوردیم و هنوز ایمان واردِ قلب‌هاتان نشده است.»

رسوخ کردن ایمان آثاری دارد که اولینِ آنها دوستی اهل‌بیت است. روایاتِ متعدد داریم که «هل الدین الّا الُحبّ» آیا دین چیزی جز دوستی (دوستان خدا) است؟ «هل الدین الّا الحُبِّ و البغض» آیا دین چیزی جز دوستی و دشمنی است؟ یعنی دوستیِ دوستان خدا و دشمنیِ دشمنان او. درواقع انسان به‌خاطرِ اعتقادی که به خدا، پیامبر، معاد، عدل و امامت دارد، محبّتِ کسانی را که مربوط‌به خدای تعالی هستند، در دل دارد. کسی‌که به‌راستی پیامبر را دوست دارد، بعداز ایشان ائمۀ اطهار علیهم‌السلام را از همه بیشتر دوست می‌‌دارد؛ این می‌‌شود ایمان. پس مرزِ ایمان و اسلام، حبّ اهل‌بیت علیهم‌السلام است.

در سورۀ توبه می‌‌فرماید:

﴿قُلْ اِنْ كانَ آباؤُكُمْ وَ أبْناؤُكُمْ وَ اِخْوانُكُمْ وَ أزْواجُكُمْ وَ عَشيرَتُكُمْ وَ أمْوالٌ اقْتَرَفْتُمُوها وَ تِجارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسادَها وَ مَساكِنُ تَرْضَوْنَها أحَبَّ اِلَيْكُمْ مِنَ اللّهِ وَ رَسُولِهِ وَ جِهادٍ في سَبيلِهِ فَتَرَبَّصُوا حَتّىٰ يَأْتِیَ اللّهُ بِأمْرِهِ وَ اللّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفاسِقينَ﴾[10]

«بگو اگر پدرانتان و فرزندانتان و برادرانتان و همسرانتان و بستگانتان و اموالى كه به‌دست آورده‌ايد و تجارتى كه از كسادى آن بيم داريد و خانه‌هاى دلخواهتان درنظرِ شما از خدا و پيامبرش و جهاد در راه خدا محبوب‌تر است، منتظر باشيد كه خداوند عذابش را بر شما نازل كند و خدا فاسقان را هدايت نمى‌كند.»

در این آیه صحبت از ولایت اهل‌بیت هم هست؛ این می‌‌شود ایمان به خدای تعالی که خود مراتبی دارد. در بعضی روایات در اصول کافی می‌‌فرماید شما در درجۀ اول ایمان هستید و مواظب باشید از دستِ شما بیرون نرود.

ابوبصير از حضرت صادق علیه‌السلام روایت كنند: ساعتى از شب و روز بر دل بگذرد كه نه کفر در آن است و نه ايمان؛ مانند پارچه‌ای كهنه است. سپس به من فرمود: آيا در نفس خود چنين چيزى را درک نكرده‏اى؟ باز فرمود: از طرفِ خداست كه هرطور بخواهد نقطه‏اى به دل زند؛نقطۀ كفر باشد يا ايمان.[11]

در هر درجه از ایمان هستیم، باید سعی کنیم ثابت و پابرجا شویم تا خداوند درجات بالاتر را عنایت فرماید. پابرجا شدن منوط‌به انجام واجبات و ترک محرمات و خواستن از خداست. بعد از هر نماز بگویید: «یا اللّهُ یا رحمانُ یا رحیم یا مُقَلِّبَ القلوب ثَبِّت قَلبی علیٰ دینک». در این ماه رمضان و در شب‌های قدر این را از خدا بخواهید!

وَ الْجِهَادُ فِي سَبِيلِهِ‏ فَإِنَّهُ ذِرْوَةُ الْإِسْلَامِ؛ دومین مطلبی که حضرت در این خطبه بیان می‌‌فرماید، جهاد است. جهاد بر دو قسم است؛ دفاعی و ابتدایی. جهاد دفاعی یعنی اگر مملکتِ اسلامی در معرضِ تجاوز قرار گرفت، بر همه از مرد و زن واجب است با هر وسیلۀ ممکن دفاع کنند. جهاد ابتدایی امّا فقط در زمان معصوم و با اذنِ او انجام می‌‌شود.

همۀ شما که مؤمن هستید و اسلام و ایمان را با قلبتان دریافته‌اید و با معرفت و تاحدودی علم فراگرفته‌اید، نه با تقلید از پدر و مادر، می‌‌دانید انقلاب اسلامی که مرحوم امام خمینی رحمه‌اللّه پایه‌گذاری کرد، برمبنای اقتصاد نبود، البته اقتصاد مسألۀ مهمی ازنظرِ اسلام و قرآن است و قوانین ویژه‌ای برای آن وجود دارد، امّا پایۀ جمهوری اسلامی بر ایمان به خداست.

بارها گفته‌ایم بهترین سلاح در مقابل دشمن، نگه داشتن قلب‌های مردم به‌سوی این جمهوری اسلامی است. باید خواسته‌های آنها را تا آنجا که ممکن است، برآورده کرد! این چیزی است که باعث اتحاد می‌‌شود. باید بالا و پایین یکی شوند و من و تویی در کار نباشد و مقاصدِ مردم برآوردۀ به‌خیر شود. بهترین سلاح همین است و همین امر باعث می‌‌شود مردم و جوان‌ها در ایمان خود ثابت بمانند و مدافعِ کشور و دینشان باشند.

از اول انقلاب مردم خود را خوب نشان داده‌اند و ثابت شده که بهترین سلاح برای جلوگیری از هجوم کفّار و منافقان و کشورهای دیگر، همین مردم هستند. دیدید که هیچ سلاحی نداشتند و ایستادند. همۀ بزرگان باید به کسانی که زیردستشان هستند احترام بگذارند و محبّت کنند.

امیدواریم به حق محمّد و آل محمّد سخنانی که بزرگان کشور می‌‌گویند به مرحلۀ عمل برسد و خواسته‌های دوستان و محبّان اهل‌بیت برآورده شود و همه یکدل شوند. یکدلی بهترین دفاع در مقابل دشمن و بهترین راه صدورِ انقلاب است.

نوع دیگر جهاد، جهاد با نفس است.

﴿وَ ما أُبَرِّئُ نَفْسي اِنَّ النَّفْسَ لَأمّارَةٌ بِالسُّوءِ اِلّا ما رَحِمَ رَبّي اِنَّ رَبّي غَفُورٌ رَحيمٌ﴾[12]

«من نفسِ خود را تبرئه نمى‌كنم. به‌راستى نفس پيوسته به بدى‌ها دستور مى‌دهد، مگر كسى كه خدا بر او رحمت آورد. به راستی پروردگارِ من بخشاينده و مهربان است.»

همیشه باید به خدا پناه برد و از او کمک خواست. ابن ابی‌یعفور می‌‌گوید: دیدم امام صادق علیه‌السلام درحالی که دست به آسمان برده بود، می‌‌گفت:

«رَبِّ لَا تَكِلْنِي إِلَى نَفْسِي طَرْفَةَ عَيْنٍ‏ أَبَداً لَا أَقَلَّ مِنْ ذَلِكَ وَ لَا أَكْثَر»[13]

«پروردگارا! مرا یک چشم برهم زدن به خود وامگذار، نه كمتر از آن و نه بيشتر.»

در دعای ابوحمزه ثمالی به خدای تعالی عرض می‌‌کنیم:

«يَا سَيِّدِي فَإِنَّكَ إِنْ‏ وَكَلْتَنِي‏ إِلَى‏ نَفْسِي‏ هَلَكْتُ‏»

«آقای من! اگر مرا به خودم واگذار کنی هلاک می‌‌شوم.»

 

[1] ـ کافی، ۲، ۶۱۷.

[2] ـ کافی، ۲، ۶۱۸.

[3] ـ نساء، ۸۲.

[4] ـ محمّد صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله، ۲۴.

[5] ـ کنزالعمّال، ۱۵، ۳۹۴.

[6] ـ عدّة‌الداعی، ۲۴۸.

[7] ـ روم، ۳۰.

[8] ـ اسراء، ۸۲.

[9] ـ حجرات، ۱۴.

[10]ـ توبه، ۲۴.

[11] ـ کافی، ۲، ۴۲۰.

[12]ـ يوسف، ۵۳.

[13] ـ کافی، ۲، ۵۸۱.


 
تمامی حقـوق نزد پایگاه اطلاع رسانی مسجد قبا محفوظ می باشد.
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید