تفسیر سوره یونس آیه ۳۷ چهارشنبه ۱۳۹۷/۰۲/۱۹ جلسه ۳۱ مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی حاج سید علی محمد دستغیب

حال که با این اخلاص می‌‌آیید و می‌‌روید، کاری کنید که بیشتر نصیبتان شود. راه بیشتر شدن همین است که عرض شد؛ این می‌‌شود یاد خدا. یاد خدا یعنی از خانه که بیرون می‌آیید، به این امید بیایید که قرآن گوش بدهید و حالِ خوبِ روحانی پیدا کنید. خودتان هم این حال خوب را حس می‌‌کنید؛ پس آن را رها نکنید. رفت و آمد به مساجد و  گوش دادن به تفسیر قرآن را رها نکیند! کم‌کم سعی کنید گوش و چشمتان را تا آنجا که می‌‌شود فقط به همین‌چیزها بیندازید!

 

 بسم اﷲ الرحمن الرحیم

 

تفسیر سوره یونس آیه ۳۷

چهارشنبه ۱۳۹۷/۰۲/۱۹ جلسه ۳۱

مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی حاج سید علی محمد دستغیب

 


 دانلود فایل صوتی


مشاهده و دانلود فیلم جلسه

 

 

 

 

وَ ما كانَ هٰذَا القُرآنُ أَن يُفتَرىٰ مِن دونِ اللَّهِ وَ لٰكِن تَصديقَ الَّذي بَينَ يَدَيهِ وَ تَفصيلَ الكِتابِ لا رَيبَ فيهِ مِن رَبِّ العالَمينَ ﴿٣٧)

چنین نیست که این قرآن به دروغ، به غیرِ خدا نسبت داده شود، بلکه تصدیق کننده آنچه پیش‌از خود بوده و بیانِ کتب آسمانی  است. هیچ شکی در آن نیست. از جانبِ پروردگار جهانیان است.

«وَ ما كانَ» هرگز چنین نیست که «هٰذَا القُرآنُ» این قرآن «أَن يُفتَرىٰ» به دروغ نسبت داده شود «مِن دونِ اللَّهِ» به غیر خدا؛ یعنی شأنِ قرآن چنین نیست که ساخته و پرداختۀ غیر خدا باشد و به دروغ به خدا نسبت داده شود. «وَ لٰكِن تَصديقَ» بلکه تصدیق و تأیید می‌‌کند «الَّذي بَينَ يَدَيهِ» آنچه پیش‌از خود بوده (کتاب‌های آسمانی). «وَ تَفصيلَ» و بیان می‌‌کند و شرح می‌‌دهد «الكِتابِ»کتاب‌های نازل شده بر پیامبرانِ گذشته را. «لا رَيبَ فيهِ» هیچ شک و تردیدی در آن نیست. «مِن رَبِّ العالَمين» از پروردگارِ جهانیان است.

وَ ما كانَ هٰذَا القُرآنُ أَن يُفتَرىٰ مِن دونِ اللَّه؛ این‌طور نیست؛ وضعِ قرآن چنین نیست که گفته شود از غیر خدا بوده و به خدا نسبت داده شده؛ یعنی پیامبر آن را از خودش یا جای دیگر بگیرد و به خدا نسبت دهد. اگر کسی دقت داشته باشد و بر آیات آن فکر کند، می‌‌فهمد این قرآن اصلاً قابل افترا نیست.

وَ لٰكِن تَصديقَ الَّذي بَينَ يَدَيه؛ ازجمله خصوصیات قرآن این است که اولاً: کتاب‌های آسمانی را که بر پیامبران قبل نازل شده، تصدیق می‌‌کند.

وَ تَفصيلَ الكِتاب؛ ثانیاً: آن کتاب‌ها را تفصیل می‌‌دهد؛ یعنی تورات و انجیل و صُحُف ابراهیم و کتاب‌های دیگری که بر پیامبران گذشته نازل شده و مجمل بوده، از اجمال بیرون می‌‌آورد؛ اضافاتی می‌‌کند و از بعضی می‌‌کاهد. به تعبیر المیزان منظور از «تفصيل» ايجاد فاصله بين اجزاء درهمِ آن است و منظور از «درهم بودن اجزاء» اين است كه معارف آن در يكديگر پيچيده و به يكديگر مرتبط است و خداى تعالى با شرح و توضیح، اين اجزاء را از يكديگر جدا ساخته است.

لا رَيبَ فيهِ مِن رَبِّ العالَمين؛ هیچ شکی نیست که این کتاب از جانب ربّ العالمین، پروردگار جهانیان نازل شده است.

آیه در جوابِ مشرکانی است که نسبت کذب به پیامبر می‌‌دادند و می‌‌گفتند این قرآن ساختۀ خودِ اوست که بر زبان جاری می‌‌کند و به خدا نسبت می‌‌دهد. او در سفرهایی که به شام داشته با یهودیان و مسیحیان تماس می‌‌گرفته، چیزهایی از آنان می‌‌آموخته و اکنون می‌‌گوید این‌ها از طرف خداست.

خدای تعالی در پاسخِ آنها می‌‌فرماید این حرفِ شما با این قرآن و عجایبی که در آن است، نمی‌‌سازد؛ چراکه خودتان می‌‌دانید این کارِ بشر نیست و امکان ندارد از غیرِ خدای تعالی باشد. اعرابِ زمان پیامبر اهل فصاحت و بلاغت بودند و این موضوع در میانشان اهمیتِ فراوان داشت؛‌ مثل سحر در زمان حضرت موسی یا پزشکی در زمان حضرت عیسی. فصاحت و بلاغت در شعر و نثرِ عرب جایگاه خاصی داشت و اشعاری که از همه زیباتر بود به کعبه یا محل رفت و آمد مردم می‌‌آویختند تا همه ببینند، امّا وقتی قرآن نازل شده همۀ اشعار و متن‌ها را کنار زد و خود شد استاد و ملِکِ فصاحت و بلاغتِ آن روز و همۀ اساتید و ادیبان مقابل آن زانو زدند.

ابوسفیان و ابوجهل و اخنس بن شریق شبی بدون اطلاعِ هم از خانه بیرون آمده، اطراف خانۀ رسول اللّه صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله گوشه‌ای پنهان شدند تا به قرآنی که آن حضرت در نماز شب می‌‌خواند گوش فرادهند، درحالی که هیچ‌کدام از جای دیگری خبر نداشت. هنگام طلوعِ فجر متفرق شدند و تصادفاً در راه به هم برخوردند و چون از مکان و منظورِ یکدیگر مطلع شدند، همدیگر را ملامت کرده، گفتند: از این پس چنین کاری نکنید، زیرا اگر سفها و جهال از کار شما اطلاع یابند، ممکن است خیالی دربارۀ شما کنند.

شب دیگر دوباره هرکدام به‌جای دیشب آمدند تا صبح به قرآن رسول خدا صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله گوش دادند و صبح دوباره در راه همدیگر را دیدند و همان سخنان دیروز را تکرار کردند. شبِ سوم باز همین اتفاق تکرار شد و این‌ بار با هم پیمان بستند که دیگر دست به چنین کاری نزنند.

اخنس بن شریق آن روز به منزل رفت و عصای خود را برداشت و به خانۀ ابوسفیان آمد. به او گفت: ای اباحنظله رأی تو دربارۀ آنچه از محمّد صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله شنیدی چیست؟

ابوسفیان گفت: به خدا برخی از آنچه شنیدم، فهمیدم و مقصود آن را دانستم و معنای برخی را ندانستم. اخنس گفت: به خدا سوگند من هم مانند تو بودم.

سپس به خانۀ ابوجهل رفت و به او گفت: نظرِ تو دربارۀ آنچه از محمّد صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله شنیدی چیست؟

ابوجهل با ناراحتی گفت: چه شنیدم! ما و فرزندانِ عبدمناف دربارۀ رسیدن به شرف و بزرگی مانند دو اسب که در میدانِ مسابقه می‌‌تازند منازعه داشتیم؛ ما می‌‌خواستیم از آنها سبقت بگیریم و آنان قصد سبقت بر ما را داشتند؛ آنان اطعام کردند ما نیز اطعام کردیم؛ آنان بخشش کرده، اموال به درِ خانۀ این و آن بردند، ما هم چنین کردیم. چون هردو در موازاتِ هم قرار گرفتیم، آنها گفتند: در میان ما پیغمبری است که از آسمان به او وحی می‌‌شود. ما چگونه می‌‌توانیم به چنین فضیلتی برسیم؟ به خدا ما هرگز به او ایمان نمی‌‌آوریم و او را تصدیق نمی‌‌کنیم.

کفّار و مشرکان می‌‌دانستند و اقرار می‌‌کردند که کسی نمی‌‌تواند مثل قرآن بیاورد، در عین حال برای اینکه ریاستشان برپا باشد، به پیامبر و قرآن تهمت می‌زدند. با هم مشورت می‌‌کردند که به پیامبر چه بگویند. می‌‌دانستند ایشان دروغگو نیست؛ لذا می‌‌گفتند ساحر است و این قرآن هم نوعی سحر است. خدای تعالی در آیاتِ مختلف قرآن صحبت‌هاشان را افشا می‌‌کند که شما این‌طور به قرآن افترا می‌‌بندید، در حالی که خودتان می‌‌دانستید این‌طور نیست.

در اینجا نیز خدای تعالی می‌‌فرماید «وَ ما كانَ هٰذَا القُرآنُ أَن يُفتَرىٰ مِن دونِ اللَّه» وضعِ قرآن این‌طور نیست که کسی بتواند آن را از خود درآورد یا از کسی یاد بگیرد و به خدای تعالی نسبت بدهد؛ چراکه

﴿ما كُنْتَ‏ تَدْري مَا الْكِتابُ وَ لاَ الْإيمانُ وَ لكِنْ جَعَلْناهُ نُوراً نَهْدي بِهِ مَنْ نَشاءُ مِنْ عِبادِنا﴾[1]

«تو نه می‌‌دانستی کتاب چیست و نه ایمان، لکن ما آن را نوری قرار دادیم تا با آن هرکدام از بندگانمان را بخواهیم، هدایت کنیم.»

در سورۀ حاقه دربارۀ پیامبر اکرم صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله می‌‌فرماید:

﴿وَ لَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنا بَعْضَ الْأَقاويلِ ۞ لَأَخَذْنا مِنْهُ بِالْيَمينِ ۞ ثُمَّ لَقَطَعْنا مِنْهُ الْوَتين﴾[2]

«اگر سخنِ دروغی به ما می‌‌بست، او را به قدرت می‌‌گرفتیم و رگِ گردنش را قطع می‌‌کردیم.»

همه می‌‌دانستند پیامبر اکرم صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله با آنکه درس نخوانده بود، این قرآن را که همه‌چیز در آن است و این مرتبۀ عالی فصاحت و بلاغت را دارد، آورده بود. به‌قول بعضی تفاسیر فقط فصاحت و بلاغت نیست، مواعظ و حکمت‌هایی در قرآن است که جز پیامبر و اهل‌بیت علیهم‌السلام از کسی نمی‌‌تواند صادر شود؛ قصصِ گذشتگان و اخبارِ آیندگان در این کتاب آمده که همه مطابقِ واقع است. همچنین مطالبی در آن است که حضرات معصومین علهیم‌السلام از دلِ آن احکام و مسائلِ شرعی بسیاری بیرون می‌‌کشیدند و می‌‌گفتند. اسراری در خود نهفته دارد که جز با تفکر و تدبر آشکار نمی‌‌شود و خودِ قرآن بارها دستور به تدبر در آیاتش می‌‌دهد؛

﴿أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ‏ الْقُرْآنَ أَمْ عَلى‏ قُلُوبٍ أَقْفالُها﴾[3]

«آیا در قرآن تدبر نمی‌‌کنند یا بر دل‌هاشان قفل زده شده؟»

این کتابِ آسمانی برای زندگی دنیا و آخرت بشر از طرف خدای تعالی نازل شده، کتابی انسان‌ساز که فقط برای خواندن نیست.

وَ لٰكِن تَصديقَ الَّذي بَينَ يَدَيهِ وَ تَفصيلَ الكِتاب؛ آنچه در تورات و انجیل از طرف خدا نازل شده، در قرآن آمده است. اگر تورات و انجیلِ تحریف نشده را که مخفی کردند، بیاورند، شواهدِ حقانیت قرآن را در آنها می‌‌یابند؛  ازجمله بشارتِ آمدنِ پیامبر اکرم صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله از قول حضرت عیسی.

﴿وَ مُبَشِّراً بِرَسُولٍ يَأْتي‏ مِنْ بَعْدِي اسْمُهُ أَحْمَد﴾[4]

«و بشارت دهنده به پیامبری هستم که بعداز من می‌‌آید و نامش احمد است.»

این اخبار معجزاتِ قرآن است، امّا یهودیان با دستِ خود تورات را نوشتند و چیزهایی به آن اضافه و از آن کم کردند و به خدا نسبت دادند.

لا رَيبَ فيهِ مِن رَبِّ العالَمينَ؛ هیچ شکی در قرآن نیست. چراکه از سوی حضرت ربّ العالمین است؛ کسی‌که عالم را خلق کرده؛ خدایی که ازلی و ابدی است. او بود و هیچ خلقی نبود و اگر همه‌چیز نابود شود، خدای تعالی هست.

 

تکلیفِ ما در برابر قرآن

تاکنون تفاسیرِ بسیاری از شیعه و سنّی بر قرآن نوشته شده است. فخر رازی از مفسرانِ معروفِ اهل سنّت، تفسیرِ کبیر را در ۳۲ جلد نگاشته، علامۀ طباطبای تفسیر المیزان را در ۲۰ جلد به‌رشتۀ تحریر درآورده، آیت‌اللّه جوادی عاملی نیز در تسنیم به‌طورِ مفصل تفسیرِ این کتاب ارزشمند را نوشته‌‌اند که هنوز به پایان نرسیده است. دیگر مفسران نیز با تلاش و تحقیقاتِ بسیار کار بر قرآن را انجام داده و می‌‌دهند، بااین‌حال هنوز اسرارِ نهفته در این کتابِ الهی فراوان است که باید اهلِ آن آنها را بازگو کنند.

امّا تکلیفِ ما در مقابل قرآن چیست؟ علما یک تکلیف دارند و دیگران، از جوان و نوجوان و میانسال یک تکلیف. عالمانی که بنیۀ علمی دارند، هرکدام به اندازۀ خود بر آیاتِ قرآن فکر می‌‌کنند و می‌‌نویسند و نکاتِ پیچیده و پوشیدۀ آن را بازگو می‌‌کنند.

عوامِ مردم هم در هر سطحی هستند باید ملتفت باشند این کتابِ دینی آنهاست که لااقل باید خواندنِ آن را یاد بگیرند و رها نکنند و مثل نمازی که می‌‌خوانند، به مطالعۀ قرآن هم ملتزم باشند. در روایاتِ معصومین علیهم‌السلام تأکید شده حداقل ۵۰ آیه در روز بخوانید یا بعضی روایات می‌‌فرمایند هر ماه یا هر ۴۰ روز یک بار قرآن را ختم کنید. کسانی که سوادِ عربی ندارند، سعی کنند بیاموزند یا ترجمۀ آن را بخوانند. اگر بی‌سواد هستند و آموختن برایشان سخت است، با دستگاه گوش بدهند، البته با حواسِ جمع و اگر بتوانند با آن بخوانند، بهتر است. سعی کنند روزی یک جزء گوش دهند. کسانی که جوان‌تر هستند، صحیح خواندنِ قرآن را یاد بگیرند و در کنارِ آن کمی هم صرف و نحوِ عربی بیاموزند تا بتوانند ترجمۀ آیات را تطبیق بدهند. با آموختنِ کمی صرف و نحو می‌‌شود بسیاری از عباراتِ قرآن را دانست. البته تندتند خواندن هم غلط است. هروقت خسته شدید، رها کنید. خستگی برای جوان‌ها خوب نیست.

حیف است انسان این همه مطالبِ مختلف بخواند یا تلوزیون نگاه کند، امّا بهره‌ای از قرآن نگیرد و نتواند آن را بخواند و بعضی مطالبش را بفهمد. احترام گذاشتن به قرآن تکلیفِ ماست. این کتابِ پروردگارِ ماست که برای ما نازل کرده، می‌‌فرماید آن را بخوانید و در آن تدبر کنید. همه‌چیز از اصول و فروع در آن آمده. این کتاب فقط برای تاقچه یا روی قبر نیست. سعی کنید با وضو و حواسِ جمع، روبه قبله آن را بخوانید و در بینِ خواندن حرف نزنید. در این صورت خدای تعالی چیزهای جدید از این کتاب به شما می‌‌فهماند.

شهید آیت‌اللّه دستغیب در کتاب داستان‌های شگفت می‌‌نویسد:

تقريبا پانزده سال قبل، از جمعى از علماى اعلامِ قم و نجف اشرف شنيدم كه پيرمرد هفتاد ساله‌اى به نام كربلائى محمّدكاظم كريمى ساروقى كه هيچ سوادى نداشته، تمام قرآن مجيد به او افاضه شده به‌طورى كه تمام قرآن را حافظ شده، به طرز عجيبى كه ذكر مى شود.

عصر پنجشنبه كربلائى محمّدكاظم به زيارت امامزاده‌اى كه در آن محل مدفون است، مى‌رود. هنگام ورود، دو نفر سيدِ بزرگوار را مى‌بيند و به او مى‌فرمايند كتيبه‌اى كه در اطراف حرم نوشته شده، بخوان:

مى گويد: آقايان من سواد ندارم و قرآن را نمى‌توانم بخوانم.

مى‌فرمايند بلى مى‌توانى. پس‌از التفات و فرمايشِ آقايان حالت بى‌خودى عارضش مى‌گردد و همان‌جا مى‌افتد تا فردا عصر كه اهالى ده براى زيارتِ امامزاده مى‌آيند و او را افتاده مى‌بينند. پس او را بلند كرده، به خود مى‌آورند. به كتيبه مى‌نگرد، مى‌بيند سورۀ جمعه است. تمام آن را مى‌خواند و بعد خودش را حافظِ تمام قرآن مى‌بيند و هر سوره از قرآن مجيد را كه از او مى‌خواستند، از حفظ به‌طور صحيح مى‌خوانده.

از جناب آقاى ميرزا حسن، نوادۀ مرحوم ميرزاى حجة الاسلام شيرازى شنيدم فرمود مكرر او را امتحان كردم، هر آيه‌اى را كه از او مى‌پرسيدم، فوراً مى‌گفت از فلان سوره است و عجيب‌تر آنكه هر سوره‌اى را مى‌توانست به قهقرا بخواند؛ يعنى از آخرِ سوره تا اول آن را مى‌خواند.

و نيز فرمود: كتاب تفسير صافى در دست داشتم. برايش باز كرده، گفتم اين قرآن است و از روى خط آن بخوان.

كتاب را گرفت، چون در آن نظر كرد، گفت: آقا تمام اين صفحه قرآن نيست و روى آیۀ شريفه دست مى‌گذاشت و مى‌گفت تنها اين سطر قرآن است يا اين نيم سطر قرآن است و هكذا و مابقى قرآن نيست.

گفتم از كجا مى‌گويى؟ تو كه سواد عربى و فارسى ندارى.

گفت: آقا! كلام خدا نور است. اين قسمت نورانى است و قسمت ديگرش تاریک است (نسبت به نورانيت قرآن) و چند نفر ديگر از علماى اعلام را ملاقات كردم كه مى‌فرمودند همۀ ما او را امتحان كرديم و يقين كرديم امرِ او خارقِ عادت است و از مبداء فياضِ جلّ و علا به او چنين افاضه شده.

در سالنامۀ نور دانش، سال ۱۳۳۵ صفحۀ 223 عكس كربلائى محمّدکاظم مزبور را چاپ كرده و مقاله‌اى تحت عنوان «نمونه‌اى از اشراقات ربانى» نوشته و در آن شهادت عده‌اى از بزرگان علما را بر خارق‌العاده بودن امر او نقل نموده است تا اينكه مى نويسد از مجموع دستخط‌هاى فوق، موهبتى بودن حفظ قرآن كربلائى ساروقى به دو دليل ثابت مى‌شود.

۱- بى‌سوادى او كه عموم اهالى ده او شهادت مى‌دهند و احدى خلاف آن را اظهار ننموده است. نگارنده شخصاً از ساروقی‌هاى ساكن تهران تحقيق نمودم و با اينكه موضوع بى‌سوادى او در جرايد كثيرالانتشار چاپ و منتشر شده، معذلک هيچ‌كس ‍ تكذيب نكرده است.

۲- بعضى از خصوصيات حفظ قرآن او كه از عهدۀ تحصيل و درس خواندن خارج است، به شرح زیر است:

۱- هرگاه یک كلمۀ عربى يا غير عربى بر او خوانده شود، فوراً مى‌گويد كه در قرآن هست يا نيست.

۲- اگر یک كلمۀ قرآنى از او پرسيده شود، فوراً مى‌گويد در چه سوره و كدام جزء است.

۳- هرگاه كلمه‌اى در چند جاى قرآن مجيد آمده باشد، تمام آن موارد را بدون وقفه مى‌شمارد و دنبالۀ هركدام را مى‌خواند.

۴- هرگاه در یک آيه یک كلمه يا یک حركت غلط خوانده شود يا زياد و كم كنند، بدون انديشه متوجه مى‌شود و خبر مى‌دهد.

۵- هرگاه چند كلمه از چند سوره به دنبال هم خوانده شود، محل هر كلمه را بدون اشتباه بيان مى كند.

۶- هر آيه يا كلمۀ قرآنى را از هر قرآنى كه به او بدهند، آن را نشان مى‌دهد.

۷- هرگاه در یک صفحه عربى يا غير عربى یک آيه مطابق ساير كلمات نوشته شود، آيه را تميز مى‌دهد كه تشخيص آن براى اهل فضل نيز دشوار است.

اين خصوصيات را خوش حافظه‌ترين مردم نسبت به یک جزوۀ بيست صفحۀ فارسى نمى‌تواند دارا شود تا چه رسد به 6666 آيۀ قرآنی. نگارندۀ مقاله پس‌از نقل شهادت چند نفر از علما، مى‌نويسد: موهبت قرآنِ كربلائى كاظم براى مردمى كه فكر محدود خود را در چهارديوارى ماديات محدود و منكر ماوراى طبيعت هستند، اعجاب‌آور بوده و سبب هدايت عده‌اى از گمراهان گرديده است، ولى اين امر با همۀ اهميتش در نظر اهل توحيد یک شعاع كوچک از اشعۀ بيكران افاضات خداوندى و از كوچک‌ترين مظاهر قدرت حق است، نه‌تنها امور خارق‌العاده به‌وسيلۀ انبيا و سفراى حق به كرات به ظهور رسيده و در تواريخ ثبت و ضبط است، در عصر حاضر نيز كسانى كه به علت ارتباط و پيوند با مبداء تعالى، صاحب كراماتى هستند وجود دارند كه اهميت آن به مراتب از حافظ قرآن ما بيشتر است.

نكته‌اى كه در پاپان اين مقاله لازم است تذكر دهم اينكه در نتيجۀ انتشار شرح حال حافظ قرآن و معرفى او به مردم تهران، از عده اى از متدينين بازار شنيدم كه در چند سال قبل؛ يعنى در زمان مرحوم حاج آقا يحيى، مرد كورى به نام حاج عبود به مسجد سيد عزيزاللّه رفت وآمد داشت كه در عين كورى حافظ قرآن باخصوصيات كربلائى ساروقى بود. او نيز محل آيه را در عين كورى نشان مى‌داد و براى مردم با قرآن استخاره مى كرد.

مى‌گويند روزى كتاب لغت فرانسه به قطر قرآن مجيد به او دادند استخاره كند، فوراً آن را پرت كرد و عصبانى شد و گفت اين قرآن نيست.

در مجلسى كه حافظ قرآن حضور داشت، جناب آقاى ابن‌الدين استاد محترم دانشگاه، خصوصيات حاجى عبود را تأييد و اظهار كردند كه نامبرده را در منزل آقاى مصباح در قم در حضور مرحوم آيت‌اللّه حاج شيخ عبدالكريم حائرى ملاقات و آزمايش كرده‌اند.

اين‌ها از آثار قدرت حق است كه گاهى براى ارشاد مردم و اتمام حجت ظاهرى است. «ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتيهِ مَنْ يَشاءُ وَاللَّهُ ذُواْلفَضْلِ الْعَظيمِ»[5]

این اشخاص چون به‌اندازۀ خود ملتزم به واجبات و محرمات و مستحبات بوده‌اند، مورد نظر حضرت صاحب الزمان عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه واقع شده‌اند.

منظور اینکه فکر نکنید کتابِ قصه‌ای می‌‌خوانید یا کتاب تاریخ و جغرافی یا بالاتر، مولوی و حافظ؛ این‌ها همه جای خود خوب است، ولی همۀ مطالبِ حقّی که بزرگان فهمیده و گفته‌اند، از قرآن است.

 

نصیحت

امروز مردمِ ما و به‌خصوص جوان‌ها در محیطی زندگی می‌‌کنند که چیزهای مختلف به شکل‌های گوناگون به گوش و چشمشان می‌‌رسد و انواع و اقسامِ افراد را می‌بینند. امّا از آن‌طرف چیزی درون شماست که شما را به‌سوی مسجد می‌‌کشاند. وقتی به مسجد می‌‌آیید، خدای تعالی نصیب می‌‌کند و سخنان حقّی به گوشتان می‌‌رسد و در خودتان حس می‌کنید که این آمدن و نماز خواندن و گوش دادن به قرآن و حرف زدن با دوستان خوب، بهجتِ دیگری غیر از لذتِ موبایل و اینترنت و تلویزیون و چیزهای دیگر دارد. این بهجتی که درونتان حس می‌‌کنید، توجه به خدای تعالی است؛ چراکه با قصد قربت می‌‌آیید و هیچ نظری ندارید جز اینکه کلامِ حقّی بشنوید و حالِ خدایی و روحانی پیدا کنید.

حال که این زحمت را می‌‌کشید و این حسِ خوب را خداوند نصیبتان می‌‌کند، بیایید و کار دیگری هم انجام دهید؛ وقتی برای نماز می‌‌آیید و وضو می‌ گیرید، دیگر حرف‌های زیادی را رها کنید؛ حرف‌های بیرون مسجد را به مسجد نیاورید. سلام و احوالپرسی و گفتگوی خوب عیبی ندراد، امّا سعی کنید به خودتان بقبولانید که اینجا خانۀ خدا و محل عبادت و بندگی و یادِ اوست؛ جایی است که باید حواستان به خدا باشد؛ مکانِ آموختنِ علومِ مربوط به خدای تعالی است؛ اینجا مسجد است.

سعی کنید به هم احترام بگذارید؛ جوان‌ها به بزرگ‌ترها و بزرگ‌ترها به جوان‌ها. هرچه به هم احترام بگذارید، خودتان محترم می‌‌شوید.

ماه رمضان ساعات و دقایقش سراسر عبادت است. خود را برای این ماه بزرگ آماده کنید. نزدیکِ وقتِ نماز خود را آماده کنید مقابل خدا بایستید؛ حرف‌های زاید را کنار بگذارید، حتی سلام و تعارف را هم رها کنید. بگویید می‌خواهم مهم‌ترین تکلیفی که خداوند بر دوشم گذاشته، انجام دهم.

نمی‌‌شود وسطِ حرف زدن، نیت کرد و تکبیر گفت! مسلماً همان حرف‌ها در نماز مقابل انسان می‌آید و دیگر نمی‌‌شود حضور قلب پیدا کرد. لذا چند دقیقه‌ای پیش‌از نماز خود را جمع کنید؛ بگویید خدایا کمک کن نمازم را با خیالِ کمتری بخوانم. نفع این کارها اول برای خودتان است، بعد هم برای امام جماعت.

حال که با این اخلاص می‌‌آیید و می‌‌روید، کاری کنید که بیشتر نصیبتان شود. راه بیشتر شدن همین است که عرض شد؛ این می‌‌شود یاد خدا. یاد خدا یعنی از خانه که بیرون می‌آیید، به این امید بیایید که قرآن گوش بدهید و حالِ خوبِ روحانی پیدا کنید. خودتان هم این حال خوب را حس می‌‌کنید؛ پس آن را رها نکنید. رفت و آمد به مساجد و  گوش دادن به تفسیر قرآن را رها نکیند! کم‌کم سعی کنید گوش و چشمتان را تا آنجا که می‌‌شود فقط به همین‌چیزها بیندازید!

 

[1] ـ شوری، ۵۲.

[2] ـ حاقه، ۴۴ تا ۴۶.

[3] ـ محمّد صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله، ۲۴.

[4] ـ صف، ۶.

[5] ـ داستان‌های شگفت، شمارۀ ۳۱.


 
تمامی حقـوق نزد پایگاه اطلاع رسانی مسجد قبا محفوظ می باشد.
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید