تفسیر سوره یونس آیه ۲۴ یکشنبه ۱۳۹۷/۰۱/۰۵ جلسه ۲۱ مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی حاج سید علی محمد دستغیب

پس یادمان باشد همیشه باید به خدا پناه ببریم و از او بخواهیم حبّ دنیا را از دل ما خارج کند؛ «اخرِجْ حبّ الدنیا من قلبی» نه اینکه در خانه بنشیند و دنبال کار و تحصیل نرود، بلکه باید خود را به خدا بسپارد تا اهل دنیا نشود و دوستی دنیا نداشته باشد؛ محبّت و دوستی‌اش به پیامبر و ائمۀ اطهار علیهم‌السلام باشد و با عبادت و یاد خدا مأنوس شود.

 

 بسم اﷲ الرحمن الرحیم

 

تفسیر سوره یونس آیه ۲۴

یکشنبه ۱۳۹۷/۰۱/۰۵ جلسه ۲۱

مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی حاج سید علی محمد دستغیب

 


 دانلود فایل صوتی


مشاهده و دانلود فیلم جلسه

 

 

 

إِنَّما مَثَلُ الْحَياةِ الدُّنْيا كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَ الْأَنْعامُ حَتَّى إِذا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَها وَ ازَّيَّنَتْ وَ ظَنَّ أَهْلُها أَنَّهُمْ قادِرُونَ عَلَيْها أَتاها أَمْرُنا لَيْلاً أَوْ نَهاراً فَجَعَلْناها حَصيداً كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الآياتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ (۲۴)

مثَلِ زندگی دنیا مانند آبی است که از آسمان نازل کردیم؛ پس گیاهانِ زمین که مردم و حیوانات از آن می‌‌خورند با آن درآمیخت تا آنکه زمین زیورِ خود را برگرفت و آراسته گشت و اهل آن گمان کردند بر آن تسلط دارند. ناگاه فرمانِ ما شب یا روز دررسید و آن را مانند زمینِ درو شده درآوردیم؛ گویی دیروز هیچ نبود. این‌گونه آیات را برای مردمانی که می‌‌اندیشند بیان می‌‌کنیم.

«إِنَّما» از عداتِ حصر است؛ یعنی جز این نیست. «مَثَلُ الْحَياةِ الدُّنْيا» مثَلِ زندگی دنیا این‌طور است «كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماء» مانند آبی که از آسمان نازل می‌‌کنیم (باران). «فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَ الْأَنْعام» روییدنی‌های زمین که خوراکِ انسان‌ها و چهارپایان است با این آبِ باران مخلوط می‌‌شود و رشد می‌‌کند. «حَتَّى إِذا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَها وَ ازَّيَّنَتْ» این رویش چنان زیباست که گویی زمین زیور کرده و خود را آراسته. «زُخرُف» در لغت به‌معنای طلا یا آرایشِ طلایی است. به کمالِ حُسنِ هرچیزی گفته می‌‌شود.[1] «وَ ظَنَّ أَهْلُها أَنَّهُمْ قادِرُونَ عَلَيْها» اهل دنیا با دیدن زیبایی‌های زمین گمان می‌‌کنند قدرتِ هرنوع بهره‌برداری از آن را دارند و می‌‌توانند هرکاری خواستند، بکنند. «أَتاها أَمْرُنا لَيْلاً أَوْ نَهاراً» امّا ناگهان فرمانِ ما برای نابودی آن، در شب یا روز می‌‌رسد و سرما یا صاعقه یا امثال آن همه‌چیز را از بین می‌‌برد. «فَجَعَلْناها حَصيداً» آن زمین رنگارنگ و آراسته مانند کشتزاری درو شده می‌شود. «حَصید» یعنی درو شده. «كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْس» گویی اصلاً چیزی وجود نداشت. «كَذلِكَ نُفَصِّلُ الآياتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُون» این‌چنین آیات و نشانه‌ها را برای کسانی که فکر می‌‌کنند، شرح می‌‌دهیم و بیان می‌‌کنیم.

إِنَّما مَثَلُ الْحَياةِ الدُّنْيا كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماء؛ خدای تعالی به مناسبتِ آیاتِ گذشته که فرمود: اهل دنیا ستمکار و از یاد خدا غافل‌اند؛ وقتی گرفتار می‌‌شوند، خدا را می‌‌خوانند و وقتی نجات می‌‌یابند، به او پشت می‌‌کنند، در اینجا به کسانی که دلبستۀ دنیا و متاع دنیایند و همۀ فکر و دلشان بسته به آن است، می‌‌فرماید: بدانید این دنیا بودی ندارد و فانی است. بی‌اعتباری آن مانند آبِ بارانی است که از آسمان می‌‌بارد و در اثر آن روییدنی‌های زمین می‌‌روید و نشاط و زندگی همه‌جا را فرامی‌گیرد.

آدمی در ابتدای نوجوانی و آغاز بلوغ فرحناک و شاد است؛ بانشاط و پرامید است و برنامه‌هایی برای آینده دارد؛ مثل همین بارانی که از آسمان می‌‌بارد و نباتات می‌‌روید. وقتی کمی بزرگ‌تر شد، درپی کسب و کاری می‌‌رود؛ می‌‌خواهد همسری اختیار کند؛ بچه‌دار شود؛ خانه‌ای و زندگی و به‌تدریج طلوعِ آرزوهای خود را می‌‌بیند. «فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْض».

حَتَّى إِذا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَها وَ ازَّيَّنَت؛ آرزوها همین‌طور در جوان مَل می‌‌زند و هرروز موفقیتی به‌دست می‌‌آورد که آن را مایۀ آراستگی و زینتِ خود می‌‌داند و به آن مباهات می‌کند.

وَ ظَنَّ أَهْلُها أَنَّهُمْ قادِرُونَ عَلَيْها؛ گمان می‌‌کند این موفقیت‌ها همیشه هست و هرروز رونقِ کارش بیشتر می‌‌شود؛ لذا کم‌کم راه خود را از خدا و پیامبر و اهل‌بیت جدا می‌‌کند؛ کاری به آخرت ندارد و همۀ همّ‌وغمش زندگی دنیا می‌‌شود -همان‌طور که در آیات جلوتر فرمود- گاهی هم ریاستی نصیبش می‌‌شود؛ قدرتی به‌هم می‌‌زند؛ چاکران و مریدان زیرِدستش می‌‌آیند و در فکر توسعۀ آن برمی‌آید. گمان می‌‌کند این وضع همیشه خواهد بود.

أَتاها أَمْرُنا لَيْلاً أَوْ نَهاراً؛ ناگهان شبی یا روزی فرمان ما برای نابودی این زمین و باغ و... می‌رسد. این بیچاره همین‌طور می‌تازد و جلو می‌رود؛ امیدوار به اینکه فلان‌جا را بگیرد؛ چاکران و مریدانش زیاد شود؛ مال روی مال بیندوزد، امّا ناگهان می‌‌بینی همه‌چیز از بین می‌‌رود؛ مثل سرمایی که به شکوفه‌های بهار می‌زند و همه را از بین می‌‌برد یا آتشِ صاعقه‌ای که در باغ می‌‌افتد و همه‌چیز را خاکستر می‌‌کند یا ملخ‌هایی که به جان محصول می‌‌افتند و چیزی باقی نمی‌‌گذارند.

فَجَعَلْناها حَصيداً كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْس؛ ناگهان می‌بینی هیچ‌چیز نیست جز یک زمینِ سوخته. کسی‌که چنان مستِ مال و ثروتش شده که وقتی راه می‌‌رود، نمی‌‌تواند خود را نگه دارد، ناگهان ورق برمی‌گردد؛ شکست پشتِ شکست؛ به همه بدهکار می‌‌شود یا مرضی می‌‌گیرد و دکترها جوابش می‌‌کنند، بدون آنکه مال و ثروتش بتواند کاری برایش بکند یا اگر قدرتمند است، ریاستش متزلزل می‌‌شود و هرروز پایین‌تر می‌‌آید. مردمی که تابه‌حال می‌‌گفتند: عالی‌جناب شاهنشاها، قدَرقدرتا! ناگهان از تخت پایینش کشیدند و تبعیدش کردند جزیرۀ موریس؛ مثل رضاشاه یا فرزندش محمّدرضا یا کسانی که جلوتر بودند.

مولا علی علیه‌السلام می‌‌فرماید:

«أَيْنَ‏ الْعَمَالِقَةُ وَ أَبْنَاءُ الْعَمَالِقَةِ أَيْنَ الْفَرَاعِنَةُ وَ أَبْنَاءُ الْفَرَاعِنَةِ أَيْنَ أَصْحَابُ مَدَائِنِ الرَّسِّ الَّذِينَ قَتَلُوا النَّبِيِّينَ وَ أَطْفَئُوا سُنَنَ الْمُرْسَلِينَ وَ أَحْيَوْا سُنَنَ الْجَبَّارِينَ أَيْنَ الَّذِينَ سَارُوا بِالْجُيُوشِ وَ هَزَمُوا بِالْأُلُوفِ وَ عَسْكَرُوا الْعَسَاكِرَ وَ مَدَّنُوا الْمَدَائِن‏»[2]

«كجايند عمالقه و فرزندان عمالقه؟[3] كجايند فراعنه و فرزندان فراعنه؟ كجايند آنها كه در شهرهاى منطقۀ رَس بودند و انبيا را كشتند و سنّت‌های فرستادگان حق را خاموش کردند و روش گردنكشان را زنده كردند؟ كجايند آنان كه با لشکريان فراوان به راه افتادند و هزاران‏ نفر را فرارى دادند و سپاهيان گرد آوردند و شهرها بنا كردند؟»

كَذلِكَ نُفَصِّلُ الآياتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُون؛ خدا می‌فرماید این‌طور مثَل‌ می‌زنیم و آیات و نشانه‌ها را برای کسانی که فکر می‌کنند، بیان می‌‌کنیم.

این قبیل مثَل‌ها در سوره‌های دیگر هم آمده است. این دربارۀ کسانی است که همۀ همّ‌وغمشان دنیاست و پیشه و کسب و تحصیل همه برای مادیات است. از همه بدتر این است که انسان درسِ دین بخواند تا به دنیا برسد؛ مقامی به‌دست آورد و عده‌ای دوروبرش جمع شوند؛ ظاهراً دیندار است و باطناً طالب دنیا؛ لذا کسی‌که دنبال آخرت است و درس دین می‌‌خواند، باید مراقب باشد که خطرات پشتِ خطرات می‌‌رسد. باید شبانه‌روز بگوید خدایا کمکم کن درسی که می‌‌خوانم برای تو باشد تا اول خودم هدایت شوم و بعدهم دست یکی‌دو نفر را بگیرم و با خدا آشنا کنم.

رحمت خدا به حضرت آیت‌اللّه‌العظمی نجابت فرمود: اوایلِ طلبگی در نجف، وضع بعضی طلبه‌ها مرا ناامید کرد؛ مثلاً بعضی این‌طور بودند که وقتی شخصِ پولداری از شهرشان می‌‌آمد، فوراً دنبالش می‌ رفتند و احترام می‌‌گذاشتند تا چیزی گیرشان بیاید. این خیلی مرا دلسرد می‌‌کرد. می‌گفتم اگر طلبگی این است و قرار است من هم این‌طور شوم، نمی‌‌خواهم.

در سامراء شخص مقدس و زاهد و عابدی بود به‌نام شیخ غلام‌رضا. پیش او رفتم و گفتم حالِ من این‌طور است و می‌ خواهم طلبگی را رها کنم. ایشان پرسید چه می‌خوانی؟ گفتم فلان کتاب. چند سؤال از من کرد و خوب جواب دادم. گفت: تو درس بخوان، ولی طلبۀ خوبی باش؛ مثل این‌ها نباش! کمی دلم گرم شد. بعدها طوری شد که اگر می‌فهمیدم آدم پولداری از شیراز آمده که مرا می‌شناخت، خودم را مخفی می‌کردم که مبادا نام مرا ببرد یا مرا پیدا کند.

امتحانِ سختی بود و ایشان ترس داشت که نکند این خواندن‌ها برای این باشد که پول به‌دست آورد. طلبه باید از همان اول با خدا قرارداد ببندد که من درسم را می‌خوانم و تو هستی که مرا تأمین می‌کنی. در روایت از مولا علی علیه‌السلام نقل شده که مؤونۀ طلبه برعهدۀ خدای تعالی است؛ یعنی کسی که برای خدا درسِ فقه و اصول می‌خواند، خدای تعالی برعهده گرفته زندگی‌اش را تأمین کند و حتماً این کار را می‌کند.

برای دیگران هم همین‌طور. یکی درس می‌خواند تا پزشک شود و به مردم خدمت کند، یکی هم پزشک می‌‌شود تا پولدار شود؛ می‌گوید در پزشکی خیلی پول است؛ می‌‌خواهد زمین و باغ و خانه‌های مجلل داشته باشد.

چه باید کرد؟‌ بگوید می‌خواهم دکتر شوم به مردم، به‌خصوص به مسلمان‌ها خدمت کنم. وقتی بگذارم و چیزی را که آموختم برای سلامتِ مردم به‌کار اندازم تا به امید خدا خوب شوند و دعایم کنند. بداند رزق و روزی‌اش دستِ خداست. مردم هم اگر خواستند، چیزی بدهند. نه اینکه پول نگیرد؛ اگر دادند، بگیرد، ولی اگر فقیر و بیچاره‌ای آمد، راهش دهد. خلاصه یعنی در فکر مادیات نباشد؛ زندگی خود را به خدا بسپارد و بداند او تأمینش می‌کند. همچنین در رشته‌های دیگر هدفش خدمت به مردم و مسلمان‌ها باشد. این هم آثاری دارد؛ یعنی وقتی به جایی رسید، در فکر این نیست که دو را سه کند و سه را چهار و همین‌طور همۀ نظرش همین باشد.

کسی هم که در کار حکومت رفته و پستی گیرش آمده، گاه می‌‌خواهد بالا و بالاتر رود تا وزیر شود؛ معاون شود یا رئیس‌جمهور شود. اصلاً هیچ صحبتی از مردم نیست؛ این هم دنیاست. ناگهان کرسی را از زیرِپایش می‌کشند و لااقل باید بمیرد. وقتی او را در گور گذاشتند، می‌‌گویند حالا چه داری؟ گاهی ممکن است اهل نماز و روزه هم باشد؛ یعنی هم دنبال پول و ریاست و مادیات بوده، هم نماز و روزه و عباداتش را انجام می‌‌داده. حال چگونه بفهمد دلش درپی دنیاست یا نه؟ کسی‌که زیرک است چطور این شخص را بشناسد؟

باید به دلش رجوع کند؛ اگر این‌طور است که وقتی مظلومی را می‌‌بیند، چشمش را روی هم می‌‌گذارد و رد می‌‌شود یا اگر پولدار است و وقتی چند فقیر به او رومی‌آورند، حاضر نیست به اندازه‌ای که تأمین شوند به آنها کمک کند و نهایتاً به مقدارِ بخور و نمیری کمک می‌‌کند، بداند اهل دنیاست و نماز و روزه‌اش هم نمی‌‌تواند او را نجات دهد یا لااقل روی مرزِ خطر است.

امّا راه چیست؟ آیا دنیا را کنار بگذارد و منزوی شود؟ خیر؛ هیچ‌کس حق ندارد کنار رود؛ باید کار کرد؛ درس خواند و در هر شغلی جدیت به‌خرج داد، امّا همیشه بگوید خدایا کمکم کن اهل دنیا نشوم؛ روبه دنیا نیاورم! هر صبح و شام از خدا بخواهد و به خدا پناه ببرد. چرا؟ چون این نفس چیزِ عجیبی است و کلاه سرِ آدم می‌گذارد. بعضی اوقات انسان گمان می‌‌کند دنبال خداست، ولی درواقع چیز دیگری منظورش است و موقع امتحان ناگهان درونش ظاهر می‌شود. اگر نشد، مصیبت بیشتر است و موقع مرگ می‌فهمد هیچ ندارد، ولی اگر یاد خدا کند و از خدا بخواهد، خدای تعالی هم کمکش می‌ کند.

هرکسی متناسب با خودش امتحان می‌‌شود. یکی از امتحاناتی که جوان و نوجوان باید بدهد، این است که در ایام عید و نوروز در کوچه و خیابان‌، سر را که بلند می‌کنید، هزار جور آدم می‌بینید، اینجا باید چشم را بست! هرچه نفس می‌‌گوید نگاه کن، بگویید: نه! تلوزیون را که روشن می‌کنید، صحنه‌هایی می‌‌بینید که بعید است برای جوان شهوت‌آور نباشد؛ اینجا هم چشمت را ببند و نگاه نکن؛ درس بخوان یا کار دیگری انجام بده یا کانال دیگری را ببین! نه اینکه تلوزیون بد باشد؛ شما باید حواست به خودت باشد! اگر بیکار هستی و می‌‌خواهی وقت بگذرانی و بخندی، کمی فکر کن، ببین کار دیگری نداری؟

وقتی می‌خواهید با اقوام روبوسی کنید، آن‌هم با جوانی که هنوز مو در صورت ندارد، آیا نمی‌ترسی از روی شهوت باشد؟ یا دو جوان کنار هم می‌‌نشینند، آیا از هم اطمینان دارند؟ چطور اطمینان می‌‌کند؟ این‌ها همه حساب است. این ایام امتحانی است که برای شما؛ چه مرد و چه زن.

نمی‌‌گوییم شوخی نکنید، امّا بعضی اوقات چیزهای خلافی درضمنِ شوخی گفته می‌شود که مسخره کردن دیگران است. حتی گاهی خود شخص هم متوجه نیست، فقط می‌‌خواهد بخندد؛ چه‌بسا این خنده‌ها گناه باشد! همه باید مراقب باشیم؛ پیر و جوان ندارد!

دنیا در نظر علی علیه‌السلام

در مدت ۲۵ سالی  که خلافت را از مولا غصب کرده بودند، حضرت بیرون مدینه چاه می‌‌زدند و باغ‌های نخل درست می‌کردند و می‌فروختند و پولش را به فقرا می‌دادند. هنوز آبارِ علی در نزدیکی مدینه وجود دارد.

حضرت می‌فرماید روزی داشتم بیل می‌زدم و شخم می‌کردم که دختر زیبایی مقابلم مجسم شد و گفت یا علی با من ازدواج کن تا از سختی کار کردن راحت شوی. گفتم تو که هستی؟گفت من دنیا هستم. فرمود: برو که تو را سه‌طلاقه کردم که هیچ رجوعی در آن نیست.

می‌‌فرمود:

«يَا دُنْيَا يَا دُنْيَا إِلَيْكِ عَنِّي أَ بِي تَعَرَّضْتِ أَمْ إِلَیَّ تَشَوَّقْتِ لَا حَانَ حِينُكِ هَيْهَاتَ غُرِّي غَيْرِي لَا حَاجَةَ لِي فِيكِ‏ قَدْ طَلَّقْتُكِ‏ ثَلَاثاً لَا رَجْعَةَ فِيهَا فَعَيْشُكِ قَصِيرٌ وَ خَطَرُكِ يَسِيرٌ وَ أَمَلُكِ حَقِيرٌ آهِ مِنْ قِلَّةِ الزَّادِ وَ طُولِ الطَّرِيقِ وَ بُعْدِ السَّفَرِ وَ عَظِيمِ الْمَوْرِدِ»[4]

«اى دنيا اى دنيا! از من دور شو! خود را به من عرضه مى‏كنى يا آرزومندم شده‏اى؟ هرگز زمان وصالت نزدیک مباد! غيرِ مرا فريب ده كه مرا به تو نيازى نيست. تو را سه‌طلاقه كردم و بازگشتى در آن نيست. زندگی‌ات كوتاه، بزرگی‌ات اندک و مرادت كوچک است. آه از كمىِ زاد و درازىِ راه و دورىِ سفر و بزرگیِ قيامت!»

جای دیگر فرمود:

«أَلَا وَ إِنَّ لِكُلِّ مَأْمُومٍ إِمَاماً يَقْتَدِي بِهِ وَ يَسْتَضِي‏ءُ بِنُورِ عِلْمِهِ أَلَا وَ إِنَّ إِمَامَكُمْ قَدِ اكْتَفَى مِنْ دُنْيَاهُ بِطِمْرَيْهِ وَ مِنْ طُعْمِهِ بِقُرْصَيْهِ أَلَا وَ إِنَّكُمْ لَا تَقْدِرُونَ عَلَى ذَلِكَ وَ لَكِنْ‏ أَعِينُونِي‏ بِوَرَعٍ وَ اجْتِهَادٍ وَ عِفَّةٍ وَ سَدَادٍ فَوَاللَّهِ مَا كَنَزْتُ مِنْ دُنْيَاكُمْ تِبْراً وَ لَا ادَّخَرْتُ مِنْ غَنَائِمِهَا وَفْراً وَ لَا أَعْدَدْتُ لِبَالِي ثَوْبِي طِمْراً وَ لَا حُزْتُ مِنْ أَرْضِهَا شِبْراً وَ لَا أَخَذْتُ مِنْهُ إِلَّا كَقُوتِ أَتَانٍ دَبِرَةٍ وَ لَهِيَ فِي عَيْنِي أَوْهَى وَ أَوْهَنُ مِنْ عَفْصَةٍ مَقِرَةٍ»[5]

«آگاه باش که هر پيروى را امامى است كه به او اقتدا مى‏كند و از نورِ علمش بهره مى‏گيرد. آگاه باش که امامِ شما از دنياى خود به دو جامۀ کهنه و دو قرصِ نان قناعت کرده است. بدانيد كه شما توانايى چنين كارى نداريد، امّا با پرهيزكارى و تلاش در عبادت و پاكدامنى و راستى مرا يارى دهيد. سوگند به خدا من از دنياى شما طلا و نقره‏اى نيندوختم؛ از غنيمت‏هاى آن چيزى ذخيره نكردم؛ بر دو جامۀ كهنه‏ام جامه‏اى نيفزودم؛ از زمين دنيا حتى یک وجب دراختيار نگرفتم و دنياى شما در چشم من از دانۀ تلخِ درختِ بلوط ناچيزتر است.»

کسی‌که حبّ دنیا دارد و می‌خواهد روز به روز پول و قدرتش بیشتر شود، حتی اگر نماز هم بخواند، می‌‌تواند همۀ خصلت‌های بد را داشته باشد؛‌ چراکه «حبّ الدنیا رأس کل خطیئه» همۀ بدی‌ها از دنیاست. کسی که حبّ دنیا دارد، بخل، کینه، تکبر، ریا و... همۀ صفات بد را دارد.

پس یادمان باشد همیشه باید به خدا پناه ببریم و از او بخواهیم حبّ دنیا را از دل ما خارج کند؛ «اخرِجْ حبّ الدنیا من قلبی» نه اینکه در خانه بنشیند و دنبال کار و تحصیل نرود، بلکه باید خود را به خدا بسپارد تا اهل دنیا نشود و دوستی دنیا نداشته باشد؛ محبّت و دوستی‌اش به پیامبر و ائمۀ اطهار علیهم‌السلام باشد و با عبادت و یاد خدا مأنوس شود.

 

[1] ـ مفردات و قاموس.

[2] ـ نهج‌البلاغه، خطبۀ ۱۸۲.

[3] ـ عمالقه پادشاهان يمن و حجاز بودند با دولت بى‏حدّ كه بنيانشان كنده شد.

[4] ـ نهج‌البلاغه، حکمت ۷۷.

[5] ـ نهج‌البلاغه، نامۀ ۴۵.


 
تمامی حقـوق نزد پایگاه اطلاع رسانی مسجد قبا محفوظ می باشد.
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید